تنها و رها شده ايم

چون كودكاني گم كرده راه در جنگل.

وقتي تو رو به روي من مي ايستي و مرا نگاه مي كني،

چه مي داني از دردهايي كه درون من است

و من چه مي دانم از رنج هاي تو.

و اگر من خود را پيش پاي تو به خاك افكنم

و گريه و زاري سر دهم

تو از من چه مي داني

پيش از آنچه از دوزخ مي داني

آن هم آنچه ديگري براي تو بازگو مي كند

كه سوزان است و دهشتناك.

از اين رو

ما انسانها

بايد چنان با احترام،

چنان انديشناك

و چنان مهربان

پيش روي هم بايستيم

كه در مقابل درهاي دوزخ.

                                                                                فرانس كافكا